Ruimte

Het 14-jarige meisje tegenover mij (laten we haar Linn noemen) kijkt me argwanend en met een gesloten blik aan. De afspraak met mij is gemaakt op aandringen van haar ouders en de docenten. Zij maken zich zorgen over haar schoolresultaten en haar stemming. Wanneer ze hier met haar over proberen te praten, sluit Linn zich af. Voor mij, als orthopedagoog, de uitdaging om met haar in gesprek te komen. Ze heeft in het verleden al vaker met mensen gepraat. Dat ze nu weer met iemand in gesprek moet, geeft haar het gevoel dat ze anders is dan haar leeftijdgenoten. Dat er iets mis met haar is.

Ik ga door met het verkennen van wat de gesprekken met mij haar op zouden kunnen leveren. Daarbij komen de zorgen en problemen niet aan bod. We focussen ons op de andere kant; waar hoop je op, wat is de situatie die je wenst, wat is je doel? Langzaam komt het meisje, letterlijk en figuurlijk, in beweging. Ze gaat rechtop zitten, kijkt mij vaker aan en reageert op de directe en indirecte complimenten die ik geef. Geleidelijk lukt het haar om te beschrijven wat ze zou willen; een diploma halen, naar de militaire academie gaan, gezelligheid met andere jongeren. Er ontstaat een toekomstbeeld en ik zie hoop en energie bij Linn, ik zie levenslust.

Dit is een van de mooie pareltjes die ik in mijn werkweek tegenkom. Wat is het mooi om verbinding te krijgen met een jongere en hem of haar te laten ervaren dat er hoop is. Door oplossingsgerichte therapie wordt veerkracht zichtbaar. Nu Linn zelf in beweging is gekomen kan ze weer regie krijgen over haar leven. Samen met haar ga ik dit verder verkennen en uitwerken. Ik kijk nu al uit naar ons volgende gesprek.